Celem leczenia cukrzycy typu 2 jest jak najdłuższa terapia niefarmakologiczna- dieta i aktywność fizyczna, czyli zmiana stylu życia. Jeżeli ten rodzaj leczenia jest nieskuteczny, pacjentowi przepisuje się leki.

Leki przeciwcukrzycowe zmniejszają insulinooporność i/lub zwiększają wydzielanie insuliny w organizmie.


Dzielimy je na dwie umowne grupy: stare i nowe.
 

Stare leki przeciwcukrzycowe są tak nazwane ze względu na ich długi staż w stosowaniu u diabetyków i kompleksowe przebadanie ich działania:

- Metformina (biguanidy)
(Hamuje procesy tworzenia glukozy w wątrobie oraz uwrażliwia tkanki na insulinę)
- Pochodne sulfonylomocznika
(Zwiększają wydzielanie insuliny)


Nowe leki przeciwcukrzycowe:

- Inhibitory alfa-glukozydaz
(Zahamowują rozpad wielocukrów z jedzenia na cukry proste)
- Inhibitory DPP-4  (gliptyny)
(Uwrażliwiają komórki beta na rosnące stężenie glukozy we krwi, w konsekwencji zwiększa się wydzielanie insuliny)
- Inhibitory SGLT-2 (flozyny)
(Zwiększają wydalanie glukozy z moczem, w konsekwencji obniża się stężenie glukozy w osoczu)
- Antagoniści PPAR-gamma
(Uwrażliwiają komórki organizmu na insulinę)

Jeżeli w dalszym ciągu leczenie nie daje odpowiednich rezultatów, pacjent musi przejść na terapię insulinową.